Leer van je kinderen!

De hele wereld staat op zijn kop door het coronavirus. Een ‘total lockdown’ loert om de hoek, nu steeds meer landen om ons heen alle deuren dichtgooien.
Wat moet je dan als je verplicht thuis moet zitten?
Maak je elkaar gillend gek of maak je het beste van de situatie door elkaar beter te leren kennen?

 

Ik geef je drie voorbeelden van wat je wel kunt doen:
  1. Observeer en volg je spelende kind
  2. Kijk door de ogen van je kind en ontdek een hele nieuwe wereld
  3. Neem tijd voor jezelf

 

 

  1. Observeer en volg je spelende kind

Neem de tijd om naar je kinderen te kijken als ze spelen.
Wat doen ze nu eigenlijk?
Hoe gebruiken ze hun lichaam?
Verbaas en verwonder je over de manieren hoe ze materiaal gebruiken.
Over het doorzettingsvermogen dat ze laten zien als iets niet meteen lukt (en grijp vooral niet meteen in).
Over de inzichten die ze hebben en opdoen in hun spel.
Luister naar geluiden en woorden die ze maken en misschien hoor je dan jezelf wel terug.

Als je dan met een glimlach om je mond geniet van je spelende kind, kijk dan of je mee mag doen.
Is je kind in zijn eigen wereld en intens betrokken bij zijn spel? Laat het dan vooral zo en blijf kijken en genieten.
Wanneer je merkt dat je kind open staat voor contact, dan kun je mee gaan doen. Volg je kind in wat het aan het doen is. Sluit aan bij het spel.
Je kind is de baas over zijn eigen spel, dus als ouder ben je volgend.
Je merkt vaak snel genoeg als jouw spelidee niet aansluit bij het spel van je kind.

Stel: je kind is een toren aan het bouwen van blokken, bijvoorbeeld KAPLA.
Jij sluit aan bij het spel en zet ook blokken op de toren.
Bouwt je kind door? Dan accepteert het dus jouw inbreng.
Haalt hij ‘jouw’ blokken weer van de toren af en gaat hij zelf verder bouwen, dan past wat jij doet niet binnen het spelidee van het kind.
Je kunt dan je eigen toren er naast gaan bouwen.

Wanneer jullie samen door bouwen dan kan het gebeuren dat je kind ‘opeens’ de toren omduwt. Als ouder kun je dan (mogelijk een beetje geïrriteerd) reageren dat hij de toren niet om moet gooien ‘want we waren net zo hoog’. Je kind speelt waarschijnlijk op een ander niveau en het plezier zit er voor hem in om de toren om te gooien. Laat dan je eigen idee los en deel in het plezier van je kind als de toren (met veel kabaal) omvalt.

Pak dan ’s avonds als de kinderen slapen de blokken er nog eens bij en bouw dan voor jezelf een zo hoog mogelijk toren 😉.

 

 

  1. Kijk door de ogen van je kind en ontdek een hele nieuwe wereld

Hoe ziet jouw kind de wereld?
Sta je daar wel eens bij stil?
Hoe ziet de wereld er eigenlijk uit als je alles vanaf een (halve) meter boven de grond ziet?

Verplaats je maar eens letterlijk naar dat niveau. Dan kun je ervaren hoe de wereld er voor je kind uit ziet.
Welke uitdagingen kom je tegen?
Welke mogelijkheden zie je?
Je kunt ineens onder een tafel doorkijken.
Je ziet dat het tafeltje, de stoel en de kast zo naast elkaar wel erg op een trap lijken en uitnodigen om op te klimmen.

Kinderen zien andere mogelijkheden in hun omgeving.
Je huis ziet er ineens anders uit als je plat op de grond ligt.
Ga met je kind mee op ontdekking en ervaar wat hij ervaart.
Leer zo je huis en ook je buitenomgeving op een andere manier kennen.
Je krijgt er gratis inzicht bij waarom je kind iets doet.
De ruimte tussen de zithoek en de keuken lijkt bijvoorbeeld veel groter wanneer je het vanuit een lager perspectief bekijkt. Dan nodigt het ook wel uit om te gaan rennen.

Wij zien een plas water als iets waar we omheen moeten lopen, willen we geen natte voeten krijgen.
Voor een kind vraagt zo’n glad spiegelend oppervlak om ontdekt te worden. Als je er iets in gooit of er in stapt, dan beweegt het. En als je er één keer in bent gestapt en hebt ervaren dat er dan spetters omhoog komen, dan vraagt dat toch om nog een keer?
Jij doet een actie en je krijgt van het water meteen reactie. Optimale spelbeleving!
Als je dan ook nog ontdekt dat hoe harder je stampt, hoe hoger de spetters komen, dan ben je niet meer te houden!

 

 

  1. Neem tijd voor jezelf

Tot slot: tijd samen is erg fijn, maar je hebt ook tijd voor jezelf nodig.
Jij als ouder, maar ook je kind.
Kinderen pakken zo’n moment vaak zelf al.
Ze kunnen zich via hun spel terugtrekken: kruipen onder tafel of bouwen met kussens een muurtje om zich heen. Een boel knuffels of blokjes erbij en je hebt je eigen speelcoconnetje gemaakt.

Aan kinderen kunnen wij als volwassenen dan ook een voorbeeld nemen.
Waarom maken we niet allemaal zo’n plekje voor onszelf?
Waarom trekken we ons niet terug in ons eigen tentje?
Met het hele gezin kun je voor ieder gezinslid een plek maken.
Voor de een is dat een tent onder de tafel, voor de ander een stapel kussens in de hoek van de kamer.
Ga samen op zoek naar de materialen die je nodig hebt en laat de ‘gebruikelijke’ locatie van een voorwerp los.
De kussens van de bank kunnen ook op de grond en matrassen kun je ook rechtop tegen de muur zetten om er tegenaan te zitten.

Het maken van al die plekken is een spel op zich.
Samen ga je op onderzoek uit waar ieder zijn plekje wil en welke spullen je nodig hebt.
Samenwerken en gebruik maken van elkaars krachten is nodig om de plekken in te richten.

Het resultaat?
Ieder heeft zijn eigen plekje, waar je je terug kunt trekken.
En dat wordt ook geaccepteerd, want iedereen is betrokken geweest bij het proces en is zo eigenaar van zijn of haar plek.
Kinderen snappen dan ook heel goed dat ook jij als papa of mama je even terug trekt.
Zij hebben namelijk net zo’n fijn plekje.

 

 

Dus:

Observeer en volg

Kijk en ontdek

Pak je plek

 

En vergeet niet om te spelen!

 

 

Ik vind het heerlijk om zo te kijken en spelen.
En ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren!
Laat je het me weten?
Mail of dm me!